บทที่ 13 十三
"พี่ชุนกินอะไรมาหรือยังครับ พอดีผมทำขนมปังปิ้งมาให้...เอ่อผมทำมาเยอะครับ" ซีฮันพูดเมื่อชุนจอดรถที่ซอยข้างๆ โรงเรียนตามที่ซีฮันบอก ถึงแม้ซีฮันจะเปลี่ยนประโยคพูดใหม่แต่เขาก็หูดีพอที่จะได้ยิน
"ดีเลยพี่กำลังหิว" ชุนรับหมวกกันน็อกจากมือขาวพลางตอบออกไปแล้วส่งยิ้มหวานให้กับซีฮันก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มละมุนหู จนทำให้ ซีฮันรีบก้มหน้าเปิดกระเป๋าเป้ของตนเองแล้วหยิบห่อกระดาษที่มีขนมปังปิ้งอยู่ให้กับชุน
"ขอบคุณนะครับน้องซีฮัน พี่ขอเบอร์โทรศัพท์ได้ไหม...เผื่อพี่มาช้าหรือมีเหตุด่วนอะไร"
"เอ่อ...ได้ครับเอาโทรศัพท์พี่มาสิครับ" ชุนส่งโทรศัพท์ให้ซีฮัน นิ้วมือเรียวรีบกดเบอร์ให้แล้วส่งคืนให้กับชุน ชุนกดโทรออกเพื่อเช็คทันที ซีฮันล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปฏิเสธสายต่อหน้าชุนก่อนจะหันหลังรีบเดินออกจากซอยเพื่อเข้าโรงเรียน
"นายจะรู้ไหมซีฮัน ว่านายเป็นคนแรกที่ได้เบอร์ของฉันอย่างที่ฉันเต็มใจ" ชุนพูดเบาๆ กับตนเอง เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวรถมอเตอร์ไซค์เพื่อไปมอง ซีฮันเดินเข้าโรงเรียนถึงจะขี่กลับมหาวิทยาลัยเพื่อเข้าเรียน
"ซีฮัน"
"้อ้าวเนี่ยนเจียง มาแต่เช้าเลย" เนี่ยนเจียงเดินตรงมาที่โต๊ะเรียนของซีฮันแล้วดึงเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่ง
"เมื่อวานถึงบ้านเร็วไหม รถติดหรือเปล่าแล้วได้นั่งไหม"
ซีฮันหันไปมองหน้าเนี่ยนเจียงอย่างใช้ความคิด ทำไมอยู่ ๆ ถึงมาถามเรื่องนี้และซีฮันก็ดูเนี่ยนเจียงออกว่า ตอนนี้เนี่ยนเจียงกำลังคิดหรือว่านึกอะไรอยู่เพราะด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมานาน ข้อนี้เนี่ยนเจียงรู้ดี ซีฮันจึงได้พูดออกไปทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าเนี่ยนเจียงต้องตอบคำไหนหรือประโยคอะไร
"เมื่อวานนายเห็นเราซ้อนมอเตอร์ไซค์ใช่ไหม"
"อืม เขาเป็นใครเหรอ น่าจะเรียนมหาลัยหรือไม่ก็ทำงานแล้ว" เนี่ยนเจียงยังคงถามต่อไป
"เรียนมหาลัยน่ะ แต่เราไม่ได้ถามว่าเรียนที่ไหน" ซีฮันตอบตามความเป็นจริง
"อ้าว ไม่รู้จักกันเหรอ หรือยังไง" เนี่ยนเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
"ช่างเถอะเรื่องมันยาว" ซีฮันบอกปัดเพราะเขาไม่อยากจะเล่าเพราะเรื่องมันยาวจริง ๆ นั่นแหละ
"ถ้างั้น เรากลับห้องก่อนนะจะได้เวลาเรียนแล้ว" เนี่ยนเจียงลุกจากเก้าอี้แล้วเลื่อนเก้าอี้คืนกลับที่เดิม
"อืม" ซีฮันตอบเพียงสั้นๆ
เนี่ยนเจียงมองใบหน้าของซีฮันอีกครั้ง ในขณะที่ซีฮันก็กำลังเงยหน้ามองเนี่ยนเจียงอยู่เช่นกัน ก่อนจะเป็นเนี่ยนเจียงที่เดินออกจากห้องเรียนของซีฮัน
"เป็นอะไรของเขา" ซีฮันพูดขึ้นมาเบาๆ พลางมองแผ่นหลังของเนี่ยนเจียงที่กำลังห่างออกไปจนลับสายตา
ปกติช่วงพักกลางวันซีฮันกับเนี่ยนเจียงจะชอบมานั่งกินข้าวที่ห่อมาเองที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านข้างของโรงเรียนเพราะเป็นที่สงบและไม่ค่อยมีใครเดินมาบริเวณนี้อยู่แล้ว จึงเหมาะที่จะนั่งกินข้าวหรืออ่านหนังสือที่สุด แต่วันนี้เนี่ยนเจียงติดกิจกรรมของทางโรงเรียนเลยไม่ได้มากินกับซีฮันเหมือนกับทุกวัน
"นั่งอยู่นี้นี่เอง ตอนเย็นไปเจอลูกพี่ที่เดิมด้วย" หนึ่งในกลุ่มของพวกลิ่วล้อพูดขึ้น เมื่อซีฮันพยักหน้ารับคนนั้นจึงเดินกลับไปแต่ยังไม่ถึงหนึ่งนาที คนนั้นก็เดินกลับมาใหม่
"ที่จริงนายไม่ควรไปคนเดียว ฉันไปล่ะ" คราวนี้พูดเสร็จก็รีบเดินกลับไปอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว
'ดีจังไม่ต้องไปนัดเองให้เสียเวลา' ซีฮันนึกขึ้นในใจ
มหาลัยวิทยาลัยxx คณะนิเทศศาสตร์ตึกภาควิชาการผลิตอีเว้นท์ ช่วงเวลาพักเที่ยงเป็นช่วงเวลาที่สาขานี้จะมีสาว ๆ ต่างคณะถือถุงอาหารมา ไม่ว่าจะเป็นอาหารคาวหรือของหวานรวมไปถึงกล่องของขวัญมากมายที่มาพร้อมกับจดหมายสารภาพรักจนคนในสาขานี้รู้ดีว่าเวลานี้พวกเขาควรออกไปที่อื่นน่าจะดีที่สุดและนี่ก็เป็นสาเหตุที่ว่า ชุนไม่ค่อยจะออกไปกินอาหารที่โรงอาหารของมหาลัยเสียเท่าไหร่
"เอาล่ะ เอาล่ะ ออกไปกันได้แล้วจะได้เวลาเรียนแล้วเนี่ย! เพื่อนพี่ยังไม่ว่างกินข้าวกินน้ำเลย" หยินเทียนบอกพร้อมกับทำมือปัดไปมาเพื่อไล่ให้สาว ๆ และหนุ่มๆ ออกไป
"ก็หนูยังไม่ได้เบอร์พี่ชุนเลยนี่คะ" หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น
"กลับออกไปกันให้หมด เดี๋ยวนี้!!" เป็นชุนที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มและดุดันนิดหน่อยมากกว่าปกติจึงทำให้สาว ๆ พากันออกไปจากห้องกันเพียงไม่กี่นาทีเพราะส่วนใหญ่พวกเธอจะกลัวว่าชุนจะโกรธนั่นเอง
"หันหน้ามาเลยมึง เล่ามากูรอฟังอยู่" หยินเทียนพูดในขณะที่แกะห่อขนมบนโต๊ะของชุนกิน
"ไม่ได้อะไร ก็แค่...เอ็นดูมั้งหรือไม่ก็ถูกชะตาแค่นั้น"
"แต่สายตามึงมันแปลก ๆ หรือเปล่าว่ะ" หยินเทียนตั้งข้อสังเกตแล้วถามออกไปอย่างที่ตั้งใจจะถามในตอนแรก
"แปลกยังไง" คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัยกับคำพูดของเพื่อนรัก เกี่ยวกับพฤติกรรมของตนเองว่าเขานี่นะแปลกๆ
"มันไม่เหมือนคุยกับคนทั่วไป สายตามึงมันโคตรอ่อนโยน ขนาดกูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งหลายปีกูยังไม่เคยเห็นมึงมองใครแบบนี้มาก่อน"
ประโยคพูดที่ร่ายยาวและมันก็ทำให้เหยี่ยนชุนคิดตามและนึกภาพตอนที่เห็นหน้าของซีฮัน มุมปากเริ่มยกขึ้นอีกครั้งอาจจะเพราะใบหน้าที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ทำให้ชุนอดไม่ไหวที่จะรอให้ซีฮันเลิกเรียนเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าแอปพลิเคชั่นเว่ยซิ่นเพื่อพิมพ์หาซีฮันทันที เขาพิมพ์ทักไปแค่ประโยคเดียวก็ต้องรีบเก็บเพราะตอนนี้อาจารย์เข้าสอนแล้ว
แอปเว่ยซิ่น
เหยียนชุน : ทำอะไรอยู่
ซีฮันเปิดอ่านข้อความด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบและไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะตอนนี้เขาก็จะเรียนอยู่เหมือนกัน ซึ่งต่างจากภายในห้องเรียนของชุน ใบหน้าหล่อทำหน้ามุ้ยคิ้วขมวดจ้องมองที่หน้าแชทอย่างรอข้อความตอบกลับ แต่ก็ไร้วี่แวว
"อ่านแล้วไม่ตอบนี่นะ!" ชุนพูดจบก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที
.........
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
